Bijdrage van WijZ

Rubriek: Een persoonlijke k(l)ant

De kapitein was zijn stuurman kwijt

Zijn vrouw Dinie overleed vier jaar geleden, ze waren 46 jaar getrouwd geweest. “Ik was mijn stuurman kwijt”, zo noemt hij het. Want Dinie was een gangmaker, zij regelde altijd alles. “Ik wilde geen mensen meer zien en had zelf niet door dat ik vereenzaamde”.

Laat me met rust
Wiepko vertelt: “De boodschappen deed ik 's morgens vroeg, dan was de supermarkt nog bijna leeg. Snel weer naar huis, daar sloot ik me op. Ik verveelde me niet hoor, ik zocht altijd wat te doen. De kamer schoonmaken, eten koken en natuurlijk TV kijken. Gelukkig moest de hond uitgelaten worden, anders was ik niet eens meer buiten gekomen”. Zijn kinderen kwamen wel regelmatig langs en dan vroegen ze hem mee naar de Agnietenplas. Nee, hij had geen zin. Ze moesten hem gewoon met rust laten. “Het komt wel goed, zei ik altijd”. Maar het duurde al een jaar...

Als jij dat nodig vindt...
Op een dag ging de telefoon, ene Wilma aan de lijn. Ze was welzijnswerker en ze vroeg of ze een keer langs mocht komen. “Ik was wat overvallen” zegt Wiepko. Maar hij reageerde positief: ‘Als je denkt dat het nodig is, dan kom je maar”. Zij kwam en het was bijzonder, maar het klikte meteen. Hij ging praten. Hij vertelde haar over zijn leven, over Dinie die hij zo miste, over de gelukkige jaren samen. En over de anderhalf jaar dat hij haar verzorgd had. Wat zij hem toen allemaal geleerd had over de huishouding. Want daarvóór had hij nog nooit eten gekookt of een stofdoek vastgehouden. Drie keer sprak hij met Wilma, toen verwees zij hem naar een psycholoog.

 

Een onbekende winkel in
Wiepko vertelt verder: “Dat was ook een vrouw. Zij wou een wandeling maken. Dat deden we en we kwamen aan de praat. We spraken over eenzaamheid en somberheid, over dingen waar ik last van had. Maar op zeker moment ging zij zomaar een winkel binnen, even rondkijken. De week erna vroeg ze mij om alléén die winkel in te gaan. Dat was even slikken, maar het lukte wel. Nog later moest ik in diezelfde winkel iets kopen. En ook dat lukte. Eigenlijk lukte alles wat zij mij opdroeg, maar zelf zou ik nooit op het idee gekomen zijn. Daarna deden we het busstation aan, eerst samen, later alleen. Toen de scholengemeenschap, maar daar zat een portier en dat ging mij te ver. Daar moest zij om lachen”. Maar hij maakte wel snelle vorderingen, ook in zijn dagelijks leven. Hij kwam meer buiten, deed de boodschappen zelfs midden op de dag. Zijn wereld werd groter en na tien keer was het klaar. “Ik kon het weer zelf”.

 

Als zij toen niet gebeld had zat ik nu nog steeds binnen
Hij ondernam meer, ging biljarten in het wijkcentrum. “Ik maakte een bootreis langs de Rijn, elf dagen lang”, vertelt hij blij. Nu doet hij zelfs vrijwilligerswerk: “Met de auto brengt ik bejaarden naar de dagbesteding en 's avonds weer naar huis. Door de Corona ligt dat nu even stil, maar het komt wel weer terug”.

En Wilma, die is hij nog steeds dankbaar: ”Als zij toen niet gebeld had zat ik nu nog steeds binnen".

 

 

 

 

 

Volg WijZ

Deel deze pagina

Google icon
LinkedIn icon
Pinterest icon
e-mail icon

Meer informatie

Reageer met inloggen

Reageer zonder inloggen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <p> <div> <table> <td> <tr> <br /> <img> <h2> <h3> <i>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.