Bijdrage van WijZ

Rubriek: Een persoonlijke k(l)ant

Elsa

Binnen het project de Draad weer oppakken ondersteunen we met vrijwillige inzet senioren van 65 jaar en ouder die hun partner zijn verloren. Een periode die noodzaakt om opnieuw de balans van je leven op te maken en te zoeken naar nieuwe wegen om je leven weer op jouw eigen manier in te richten. Door vrijwillige inzet kunnen we senioren voor langere tijd ondersteuning bieden. De continuïteit zorgt voor vertrouwen en veiligheid om het verlies te delen maar ook om vraagtekens te zetten bij het leven van nu en om nieuwe wegen te durven inslaan. Rouw en verlies staan nooit op zich. Zij zijn verwant met andere levensthema's als zingeving, sociale relaties en gezondheid. Door aandacht en aanwezigheid van vrijwilligers zien we dat naast verdriet en pijn er ook weer kracht en eigenwaarde ontstaan om het leven in te richten naar eigen wensen en kunnen. Dit geeft zelfstandigheid en zelfredzaamheid met een positief effect op de gezondheid en het sociale netwerk van senioren. Hieronder een mooi voorbeeld uit de praktijk: 

Elsa  

Haar leer ik kennen als een druk pratende vrouw die weet wat zij wil en gewend is alles zelf te regelen. Ze mist haar man maar 'hij was heel ziek.' Zijn dood kwam als een verlossing, begrijp ik en ze is dankbaar dat zij hem tot op het laatst heeft gesteund. Ze gedenkt hem in liefde.  

Door haar eigen afnemende gezondheid raakt zij tijdelijk de grip op haar leven kwijt. Altijd de spil van haar familie geweest, nemen haar kinderen – goed bedoeld – de regie van haar over. Ze gaan er, naar later blijkt, vanuit dat hun moeder niet meer beter zal worden. De één wil de ander overtreffen in zorg en organiseren en daardoor ontstaat er onderling onenigheid en verwarring. 

Maar Elsa pakt wonderwel de draad weer op en ontdekt hoe haar kinderen hebben gemeend, tijdens haar ziek zijn, haar zaken te moeten aanpakken. Ze hebben naar haar idee te rigoureus gehandeld. Zij is hier onaangenaam door verrast en zegt hen dit ook. Resoluut neemt ze de touwtjes weer in handen, waar ze uitstekend toe in staat blijkt.  

Spoedig ontdekt ze echter, dat haar kinderen zich onderling steeds meer van elkaar verwijderen.Dit doet haar verdriet, want ze houdt van hen allemaal. De eenheid die er vroeger was, is er niet meer. Zelf blijft ze zorgzaam en betrokken bij hen en hun gezinnen. Ze komen nog bij haar, maar de saamhorigheid is er niet meer, omdat ze elkaar mijden. Haar diepe wens is, dat 'het weer wordt als vroeger.'  

Ook binnen de gezinnen van haar kinderen tekenen zich problemen af, die met haar worden gedeeld. Ze geeft raad waar ze kan en leeft met iedereen mee. En soms zegt zij hen ongezouten de waarheid. In liefde. En langzamerhand groeit bij haar het besef dat 'het niet meer zo kan worden als vroeger.' Dit inzicht brengt haar tenslotte tot acceptatie van de huidige situatie en van haar veranderende rol binnen de familie. 'Zij hebben hun eigen leven.' Ze blijft op een andere manier verbonden met al haar lieverds. 

Ik bewonder haar wijsheid en eenvoud. En haar flexibiliteit hoe zij omgaat met de vele ingrijpende veranderingen in haar leven en die te aanvaarden. Meegaan in de stroom. Zo voelt het. Na 2 jaar neem ik afscheid van haar. Met een lekker gebakje bij de koffie en met een dankbaar gevoel dat ik haar ben tegengekomen in mijn leven. 

Volg WijZ

Deel deze pagina

Google icon
LinkedIn icon
Pinterest icon
e-mail icon

Meer informatie

Reageer met inloggen

Reageer zonder inloggen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <p> <div> <table> <td> <tr> <br /> <img> <h2> <h3> <i>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.