Bijdrage van Transfore

Rubriek: Een persoonlijke k(l)ant

Stap voor stap terug naar de maatschappij

“Vanuit Deventer ging ik eerst eens 1 nacht in mijn eigen huis en daarna steeds langer. Ik vond het wel eng om terug te gaan naar mijn eigen buurt. Je moet het opeens weer zelf doen.” Aan het woord is Albert. Hij doorliep een traject bij Transfore. 

Bij een behandeling bij Transfore staat de patiënt centraal. Op verschillende momenten kan de patiënt bij verschillende onderdelen van Transfore óf daarbuiten in behandeling zijn. Net wat bij die patiënt past of nodig is. De honingraat symboliseert deze werkwijze. De patiënt kan zich in verschillende richtingen en in zijn eigen tempo door de honingraat bewegen; afhankelijk van zijn doelen, maar ook van de ernst van zijn klachten of (dreigend) grensoverschrijdend gedrag en de justitiële maatregelen.

“Je kunt altijd iemand bereiken”

Albert is zo’n patiënt die de honingraat van Transfore op zijn manier doorloopt. Dat begon voor hem op het politiebureau. “Psychisch was ik niet meer in orde”, zegt hij daar zelf over. Via een verwijzing van de reclassering kreeg Albert begeleiding van het ambulante team van De Tender van Transfore. “Die begeleiding heeft wel twee jaar geduurd”, vertelt sociaal psychiatrisch hulpverlener Evelyn ten Voorde. “We zagen elkaar in die tijd één keer per maand en dat ging heel lang goed. Een patiënt wordt door het hele team gezien, maar krijgt twee vaste contactpersonen. Ik ben de eerste contactpersoon van Albert. We zorgen ervoor dat er nooit een gat valt in de afspraken voor de bezoeken, ook tijdens vakanties of ziekte.” Albert vult aan: “Je kunt altijd iemand bereiken. Ik heb weinig sociale contacten en had een nare scheiding achter de rug. Dan is het fijn dat er altijd iemand is om die dingen mee te bespreken.”

Gearresteerd

Het ging heel lang goed met Albert, tot het moment dat hij met een psychose door de politie van straat werd geplukt. “Ik was zo gek als een vliegtuig”, zegt Albert zelf over die periode. Evelyn zocht hem op, samen met de reclassering, in het arrestantencomplex. “Ons uitgangspunt is dat we altijd de patiënt blijven zien, ook als hij decompenseert (ernstig uit evenwicht is). Ook al drong het niet tot Albert door dat ik er was, ik wilde toch weten hoe het met hem ging en ik kon informatie over Albert aan de arts geven die op dat moment was ingeschakeld.” Na zijn arrestatie kwam Albert met een IBS (in bewaring stelling) terecht in Forensisch Psychiatrisch Centrum (FPC) Veldzicht in Balkbrug, waar ook de Forensisch Psychiatrische Kliniek (FPK) van Transfore gevestigd is. Evelyn: “Er is sprake van een vonnis en een maatregel. De reclassering is in alle fases de spil. We zijn echter al op tijd op zoek gegaan naar de volgende stap in de behandeling van Albert.”

Stap voor stap naar de maatschappij

De volgende stap was de Forensisch Psychiatrische Afdeling (FPA) van Transfore in Deventer. Albert vertelt dat de overgang soepel verliep. “De beveiliging op Veldzicht is heel zwaar, daar zit je echt vast. In Deventer zijn de deuren niet op slot, dat vond ik wel een opluchting.” Langzaam maar zeker krijgen patiënten op de FPA meer vrijheden. Er wordt zorgvuldig gekeken wat zij aankunnen. Evelyn: “Het doel is dat de patiënt leert om stap voor stap terug te keren in de maatschappij.” In het geval van Albert was er nog steeds sprake van reclasseringstoezicht (tbs met voorwaarden). Albert ging zorgvuldig en verantwoordelijk met zijn hernieuwde vrijheid om. “Je wordt meer losgelaten. Op een gegeven moment mag je een uur zelfstandig naar buiten, als dat goed gaat mag je twee uur de stad in. Als je je afspraken niet nakomt, dan word je weer opgepakt en ga je terug naar Veldzicht. Zonder waarschuwing.”

“Ze vinden me best aardig”

Na enkele jaren is Albert nu weer in zijn eigen huis. “Vanuit Deventer ging ik eerst eens 1 nacht in mijn eigen huis en daarna steeds langer. Ik vond het wel eng om terug te gaan naar mijn eigen buurt. Je moet het opeens weer zelf doen, maar er is altijd iemand achter de hand.” Die iemand is nog steeds Evelyn, samen met haar team, want Albert kan nog zeker 9 jaar lang ambulant begeleid worden. “Ik vind de tbs die ik heb niet erg. Het helpt me. Ik werk inmiddels als vrijwilliger en daar heb ik goed contact met mensen. Ik vertel niet dat ik tbs heb, daar zijn zoveel vooroordelen over.” Evelyn: “Dat hoef je ook niet direct te vertellen. Laat maar zien wie je bent en laat de mensen eerst maar de mens Albert leren kennen.” Albert, lachend: “En ze vinden me best aardig, geloof ik!”

*de naam Albert is gefingeerd

Volg Transfore

Deel deze pagina

Google icon
LinkedIn icon
Pinterest icon
e-mail icon

Reageer met inloggen

Reageer zonder inloggen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <p> <div> <table> <td> <tr> <br /> <img> <h2> <h3> <i>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.